و « اين چراغ با روغنى افروخته مىشود كه از درخت پر بركت زيتونى گرفته شده كه نه شرقى است و نه غربى » ( * ( يُوقَدُ مِنْ شَجَرَةٍ مُبارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لا شَرْقِيَّةٍ وَلا غَرْبِيَّةٍ ) * ) . « آن چنان روغنش صاف و خالص است كه گويى بدون تماس با آتش مىخواهد شعله ور شود » ! ( * ( يَكادُ زَيْتُها يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْه نارٌ ) * ) . « نورى است بر فراز نور » ( * ( نُورٌ عَلى نُورٍ ) * ) . و « خدا هر كس را بخواهد به نور خود هدايت مىكند » ( * ( يَهْدِي اللَّه لِنُورِه مَنْ يَشاءُ ) * ) . « و براى مردم مثلها مىزند » ( * ( وَيَضْرِبُ اللَّه الأَمْثالَ لِلنَّاسِ ) * ) . « و خداوند به هر چيزى آگاه است » ( * ( وَاللَّه بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ) * ) . براى تشريح اين مثال توجه به چند امر ضرورى است : مشكاة در اصل به معنى روزنه و محل كوچكى است كه در ديوار ايجاد مىكردند و چراغهاى معمول قديم را براى محفوظ ماندن از مزاحمت باد و طوفان در آن مىنهادند ، و گاه از داخل اطاق طاقچه كوچكى درست مىكردند و طرفى را كه در بيرون اطاق و مشرف به حياط منزل بود با شيشه اى مىپوشاندند ، تا هم داخل اطاق روشن شود و هم صحن حياط ، و در ضمن از باد و طوفان نيز مصون بماند ، و نيز به محفظه‌هاى شيشه اى كه به صورت مكعب مستطيلى مىساختند و درى داشت و در بالاى آن روزنه اى براى خروج هوا ، و چراغ را در آن مىنهادند گفته شده است . كوتاه سخن اينكه : « مشكاة » محفظه اى براى چراغ در مقابل حمله باد و طوفان بود ، و از آنجا كه غالبا در ديوار ايجاد مىشد نور چراغ را نيز متمركز ساخته و منعكس مىنمود . « زجاجه » يعنى « شيشه » ، و در اصل به سنگهاى شفاف مىگويند ، و از آنجا كه شيشه نيز از مواد سنگى ساخته مىشود و شفاف است به آن « زجاجه »